GA en BRENG:

Het is alweer twee weken geleden dat we naar Shillong vertrokken. Ik had al eerder geprobeerd een berichtje te plaatsen, maar ik had net 3 regels getypt en de stroom viel uit, dus ik hoop dat het nu beter gaat.

Shillong is een heel andere plek dan waar we al geweest zijn. We zitten echt in een gebied met bergen en de omgeving is daarom al zo anders en mooi! Daar kan ik echt van genieten. Omdat we hoog zitten (op ong. 2000m) is het hier wel weer kouder dan in Delhi. De eerste dagen was het weer even wennen. Het gebouw waar we verblijven is een basis van jmeo. Het is leuk om daar te zijn. Op dit moment is daar een DTS die in de lesfase zit. Ze hebben 10 studenten en wij slapen met hen samen op de kamer. Ik zelf slaap met 3 meiden die uit Nagaland komen. Het is erg leuk om hen te leren kennen. Het bed waar ik op slaap is hard. Een erg dun matras, maar ik heb tenminste een bed ;)
We werken samen met een gebedsministry en hebben bijna elke dag een tijd van aanbidding en voorbede. Wat erg goed is. We leren weer verschillende vormen van bidden. Heel creatief! Zo hadden we vanmorgen ‘grabbelton gebed’. Iemand had gebedspunten op briefjes gezet en om de beurt konden we een briefje pakken en de ‘opdracht’ uitvoeren. Erg leuk, dat maakt dat bidden niet saai is.

We gaan er vaak in de middag op uit. Naar een sloppenwijk, een ziekenhuis, scholen. Dus best gevarieerd. Afgelopen week hebben we de studenten om de beurt de dagleiding gegeven, zodat ze ook in leiding geven kunnen uitstappen en leren….en natuurlijk ook dat ze eens kunnen ervaren wat het is om leider te zijn van een team (krijgen ze meer respect voor Stefan en mij ;) grapje). Het was leuk om hen bezig te zien en ze doen het echt goed!

Maandag hadden we een big surprise. Rafique heeft kunnen regelen dat hij de laatste week weer bij ons kan zijn. Zijn moeder is nu thuis en hij heeft verschillende personen benaderd die voor haar zorgen zolang hij nu weg is. Echt super leuk voor hem, maar ook voor het hele team dat we de outreach samen kunnen afsluiten. Ik zelf had het niet meer verwacht, maar God kan een weg bereiden waar wij denken dat er geen weg meer is. God is goed!!

Maandag middag zijn we naar een ziekenhuis gegaan om patienten te bezoeken, te bemoedigen en voor hen te bidden. Ik voelde me erg moe en daardoor had ik niet veel zin. Ik bad om kracht en dat Hij door mij en de anderen heen zou werken. Ik wilde graag zien dat, ook al voel ik me niet zo goed, God toch door mij heen werkt en Zijn zegen geeft. Nou dat gebed is echt verhoord, want we hebben erg goede gesprekken gehad. Met 1 meisje van 15 jaar (Hindoe achtergrond) hebben we lang gepraat en het evangelie kunnen uitleggen. Ze was er erg open voor en we mochten ook voor haar bidden. Uiteindelijk hebben we haar een bijbel gegeven. We moesten op een bepaalde tijd weer weg en dat vond ze niet leuk, ze wilde graag dat we bleven en meer zouden vertellen. Time is always the worst enemy. Maar ik geloof dat God haar hart heeft aangeraakt, en Hij gaat daarmee verder.

Vandaag en morgen zijn de laatste dagen dat we nog outreach hebben. Vanaf zaterdag start de afsluiting (debriefing). Hiervoor gaan we naar Guwahati. We zullen teammeetings hebben waarin we terug kijken op wat we allemaal gedaan hebben, maar vooral wat God gedaan heeft. En natuurlijk nemen we ook tijd om te relaxen. Stefan en ik hebben met elke student nog een afsluitend gesprek, dus voor ons is het nog even doorgaan. Zelf merk ik dat ik best moe ben, vanmiddag neem ik rust. Tijd voor mezelf, met God. Willen jullie voor mij bidden, voor kracht en wijsheid in deze laatste week. De tijd is zo snel gegaan. Volgende week donderdagavond hoop ik weer terug te zijn op LID (Epe). Ik heb zin en ook weer niet. Het is een beetje dubbel. Ik zal India en ook het team gaan missen, maar ik weet ook dat God iets nieuws voor mij heeft.

Lieve groetjes,
Petra