GA en BRENG:

Welkom op mijn website.

Leuk dat je mijn site bezoekt! Hier kun je op de hoogte blijven van mijn belevenissen.

Sinds 15 augustus 2009 werk ik bij Jeugd met een Opdracht in Heerde. Wie ik ben en wat ik precies doe en gedaan heb kun je hier lezen.

Het is mogelijk om een email te ontvangen elke keer als ik een nieuw bericht plaats. 

Veel leesplezier!

Delhi

nu ik hier 2 weken ben kan ik zeggen dat ik me nu hier ook al aardig thuis voel. Al was het de eerste week best wennen en had ik moeite met het afscheidnemen van Calcutta, nu kan ik zeggen dat  ik volop geniet van alles wat we hier kunnen doen in Delhi. Ik heb zeg maar, m’n plekje hier gevonden ;) Het weer is ook warmer en dat vind ik zeker niet erg! Ik denk dat het nu overdag zeker richting 25 graden is. Dus dat is een prima temperatuurtje.

Nou, wat doe ik nu  zoal. Het team waar we mee samenwerken hebben verschillende dingen: 2 kleuterscholen, voedingsprogramma, spreekuur waar de mensen heen kunnen als ze ziek zijn oid. (medical clinic), bijbelstudies, home visiting. Genoeg dus waar we als team aan mee kunnen werken. Zelf spreekt mij het medische erg aan en het is leuk om te zien hoe ze dat doen. Heel basic, maar echt super belangrijk in de sloppenwijk. Het is een manier ook vertrouwen te winnen bij de mensen daar en contacten te leggen. Ik heb een middag meegedraaid in de medical clinic. Nou dat is een kleine ruimte en hier komen vooral vrouwen met hun kinderen. Het grootste probleem is diarree, of moeheid. hoofdpijn. Maar ook komen vrouwen als ze zwanger zijn voor een maandelijkse check-up. Erg leuk om het te zien. Zelf begin ik dan te dromen en ik merk echt dat zoiets mijn hart heeft. Ik zie mezelf dan al ergens als verpleegkundige werken, zoiets opstarten. Tja wie weet???!!! 

Pastoral visit

Bernd-Jan en Mirjam zijn hier dus een week geweest. Dat was echt zo’n zegen voor het team, voor mijzelf. Ze hebben met iedereen gesprekken gehad en hierdoor zijn we als team weer dichter bij elkaar gekomen. Zij hebben in een teammeeting ook ons goede input gegeven, door hun frisse kijk op ons team kunnen we de komende helft van outreach er lekker voor gaan. Ze waren heel positief over ons als team en ook over Stefan en mij als leiders. Heel erg bemoedigend!!! God heeft Stefan en mij voor deze outreach bij elkaar gezet en we vullen elkaar goed aan. Voor mij was het goed om dat ook even van Mirjam en Bern-Jan te horen.

De cultuur

India is echt een zeer boeiend land, met heel veel diversiteit. En als je er midden in staat is het een hele ervaring. Zo wilden we afgelopen dinsdag gezellig met ons team naar een park om te relaxen. Een leuk idee. Toen we daar dus aankwamen, gingen de jongens lekker voetballen en wij meiden speelden ‘uno’. Op een gegeven moment stonden er allemaal Indische mannen om ons meiden heen. We zaten letterlijk opgesloten in een cirkel van mannen die ons aanstaarden. Dat aanstaren is typisch Indisch, dat doen ze gewoon en dat is verder ‘normaal’. Alleen vonden wij het op den duur niet meer zo leuk, en dan is het interressant hoe iedereen er verschillend op reageert. De een gaat foto’s maken, iemand anders probeert ze weg te jagen, weer iemand gaat tellen hoeveel mannen er om ons heen staan (ong. 200!), weer iemand ziet de mogelijkheid om te evangeliseren en gaat een liedje zingen. Nou, wat doe je dan als leider. Ik zag en hoorde dit allemaal en wist dus even niet wat nu goed was om te doen. Uiteindelijk zijn we weg gegaan, wat het beste was. Toen we wegliepen liep die hele stoet Indiers achter ons aan. Achteraf hebben we deze situatie met het team besproken en het was voor mij echt een ‘gouden’ leermoment. Dus rustig naar het park zit er voor ons als buitenlanders niet in :)

Het vervoer hier is ook erg leuk. Alles rijdt/loopt over dezelfde weg. En de weg oversteken is al een survival op zich. Maar het went.

We beleven hier echt van alles en de tijd gaat hier in Delhi ook weer snel. Komende week  volgen we het programma met het mercy ministerie team hier en de 2e week van februari gaan we op de 11e op weg naar Guwahati/Shillong. Dit wordt een treinreis van ong. 33 uur!

Voor leuke foto’s kijk dan op http://picasaweb.google.com/liselottevanbemmel

Over het geld wat Rafique nodig heeft voor zijn moeder. Dit is ong. 1000,- euro, dus minder dan ik had genoemd, hierover was een misverstand, mijn excuses. Verder werkt het genoemde rekening nummer niet. Dus als je geld wil overmaken doe dit dan naar 6206992 (ING postbank nr.) Ook van Ibota, Heerde en ten name van Rafique Haque.

sinds mijn vorige stukje is er alweer veel gebeurd. Ik zal het proberen wat kort te omschrijven.

Samen met Rafique ben ik een aantal keer bij zijn moeder geweest. Zij heeft een wondje aan haar grote teen (rechts) maar door gebrek aan hygiene en de juiste medicatie (ze is ook hart- en suikerpatient) is het wondje verergerd en heeft een ontsteking veroorzaakt in haar been. Toen we er als team voor het eerst kwamen heb ik gelijk medicatie gekocht en verbandmateriaal zodat we de wond konden verbinden en schoonmaken. Vanaf die tijd is Rafique bijna elke dag naar huis gegaan om de wond te verbinden en te zien hoe het gaat. Ik ben 3x met hem meegeweest. Alleen het verbeterde niet en afgelopen woensdag toen we voor de laatste keer gingen zag het er slecht uit. Na overleg met onze contactpersoon werd besloten dat Rafique’s moeder naar het ziekenhuis moet voor de juiste behandeling. Alleen zouden wij donderdag naar Delhi reizen. Omdat Rafique de enige is om voor zijn moeder te zorgen moest hij ervoor kiezen om achter te blijven en niet met ons als team mee te gaan naar Delhi. Dit is echt enorm teleurstellend, maar we kunnen zijn moeder ook niet zo achterlaten.

Het India team

Donderdagochten zeer vroeg (5.00u) ging onze wekker want om half 7 werden we door taxi’s opgehaald en naar het station gebracht. Rafique ging nog mee om ons weg te brengen. Toen we op het station kwamen kregen we te horen dat onze trein naar Delhi 13 uur vertraging had, wat betekent dat de trein pas rond 9 uur ’s avonds zou vertrekken. Daar stonden we dan met al onze bagage :( We zijn toen terug naar ons hostel gegaan en hebben daar gerelaxed. Rafique ging naar zijn moeder om te regelen dat ze zou worden opgenomen in het ziekenhuis. Uiteindelijk is zij per ambulance (dat scheelt tijd) naar een ziekenhuis gebracht. Hier verblijft ze nu en voor zover ik nu weet heeft ze een wonddrain bij de teen en word er verder gekeken of ze aan dat been nog geopereerd moet worden. De kosten voor deze ziekenhuis opnamen zullen behoorlijk oplopen omdat het genezingsproces langzaam gaat bij Diabetespatienten.

Rafique en zijn moeder

Geld heeft Rafique niet veel en als team helpen we waar we kunnen. Dus als jullie hieraan bij willen dragen zou dat echt super tof zijn!!! Denk hier over na en bid ervoor. Gebed is zeer belangrijk. Bid dat het genezingsproces voorspoedig zal verlopen. God kan wonderen doen! Hij voorziet al op verschillende manieren in het geld. Zo kreeg Rafique van een ander team wat ook in ons hostel verbleef zomaar ong. 60 euro.

Geld kun je overmaken naar:  Ibota, Zwarteweg 10a, 8181 PD, te Heerde, ING 6206992 onder vermelding van Rafique Haque

Onze reis naar Delhi heeft uiteindelijk 25 uur vertraging opgelopen! Vrijdagmorgen 00.30 uur vertrok de trein pas en we zijn zaterdagmorgen om 8.00u aangekomen in Delhi. Omdat we dus de hele donderdag nog in Calcutta waren hebben we ’s avonds nog gezellig met z’n allen gegeten en daarna afscheid genomen van Rafique. Het is echt vreemd om hem achter te moeten laten en dat zorgde voor neerslachtigheid in het team. Ook voelden een paar zich nog steeds niet lekker (buikkrampen/misselijkheid) wat de sfeer niet bevorderd. Dus hebben we donderdagavond voor we vertrokken een tijd van gebed gehad wat erg goed was. Zelf zat ik emotioneel ook even aan mijn tax en had ik eigenlijk tijd alleen met God nodig, maar goed dat kon niet. In de trein heb ik die tijd wel een beetje kunnen nemen. Nu ben ik gewoon nog erg moe van de reis. Vandaag en morgen hebben we twee dagen om bij te komen en maandag gaan me samen werken met een mercy ministry team. We kunnen meedraaien in de projecten die zij doen (kleurterklas in sloppenwijken, medische kliniek, voedselprogramma’s, etc.). Genoeg te doen!

Hier in Delhi is het een stuk kouder dan in Calcutta. Dus ik moet wat truien gaan inkopen :) Maar van sneeuw is hier geen sprake. Leuk dat jullie een echte winter hebben. Vorig jaar toen ik rond deze tijd in Indonesie was hoorde ik ook allemaal berichten dat er in NL geschaatst werd. Jammer dat ik het steeds moet missen, maar wat ik hier meemaak zou ik voor geen goud willen missen. Het is niet altijd even makkelijk, maar wel bijzonder en ik geniet van alles om me heen. India is een zeer intrigerend land/cultuur.

Nooit gedacht dat ik ooit naar India zou gaan. Ik kon me ook moeilijk een voorstelling ervan maken. Maar toen we na een lange reis dan eindelijk in Calcutta aankwamen (25-12) was het alsof ik ‘thuis’ kwam. De geur, de omgeving, het straatbeeld; het deed me meteen terug denken aan Oeganda. Heel veel herkenning en dat maakt dat ik me ‘thuis’ kan voelen, ook al is het een land waar ik nog nooit ben geweest. Calcutta is echt een miljoenen stad en dat is best overweldigend. Al die mensen, en dan zeker met de kerstdagen en oud en nieuw. Continue reading "India!" »

Lian Jie en zijn Visum: De vreugde over het visum van LJ was van korte duur. Vorige week vrijdag ging hij naar de ambassade van India in Den Haag en daar kreeg hij te horen dat hij maar een visum voor 1 maand zou krijgen. Terwijl ze donderdag nog hadden gevraagd hoe lang hij zou gaan. Dus daar snappen we echt niets van. We hoopten/baden nog dat ze een fout zouden maken en per ongeluk toch een visum voor 3 maanden zouden geven, maar dat is niet gebeurd. Vrijdagavond hebben we samen met ons team gezeten, hierover gesproken en samen gehuild. Continue reading "Het is bijna zover!" »